I znowu zagraniczni dziennikarze sie skrzyknęli i przyznali swoje nagrody. W tym roku trochę nie mam zdania, bo wciąż za malo widziałem z  całej puli nominowanych filmów, niemniej wyniki trochę mnie ucieszyły, trochę zmartwiły, ale przede wszystkim zdziwiły.

Począwszy od nagrody dla Avatara. Ok, przyznaję, że film mi sie podobał. W mojej fejbukowej kolekcji, gdzie odhaczam obejrzane filmy, nawet przyznałem mu maksymalną liczbę gwiazdek, ale stosując stałe kryterium - oceniania filmów w obrębie ich własnej kategorii. I Avatar jako film z serii 'widowiskowe bumbum' sprawdza sie znakomicie (pomimo prościutkiej fabuły bedącej zlepkiem wszystkiego - od Pocahontas, przez Planetę Małp, aż po Księżniczkę Mononoke). Ale już branie go pod uwagę w kategorii Film roku jest cokolwiek zabawne, choć nie tak zabawne, jak przyznanie mu takiej nagrody. Dziwne. Ale najwyraźniej powtarzanie do znudzenia w każdym materiale prasowym, że och ach ten film to rewolucja się opłaciło.
W kazdym razie szkoda, że tak się stało, bo dla mnie Globy były takimi trochę lepszymi Oscarami, ponieważ przynawane są przez wąskie grono dziennikarzy, którzy mają (a przynajmniej kiedyś mieli) wiecej dystansu do tego całego Hollywood. A skoro nawet oni ugięli sie pod bijącą rekordy frekwencją, to możemy uznać, że główna kategoria podczas Oscarów jest już obsadzona :/

Już prędzej rozumiem nagrodzenie Camerona, chociaż nie chodzi mi o wynik końcowy, tylko o poświecenie temu jednemu projektowi tyle czasu, pieniędzy i zaangażowania. A poza tym w ten sposób nagrody nie dostal Tarantino, co bardzo mnie cieszy. Zbiorowe robienie mu laski przez media w kontekście tak słabego filmu jak Bękarty było dla mnie kompletnie niezrozumiałe i trochę sie bałem, że go nagrodzą. Na szczęście uznano, że jeszcze nie tym razem. Ja oczywiście dziko go wielbię i skłonny jestem mu przyznac każdą nagrodę za dowolny film fabularny (no może z wyjątkiem Deathproof), ale Bekarty mu tak po prostu nie wyszły i tyle. Fefnascie razy powtarzałem, że jedyna dobrą rzeczą w tym filmie jest rola Waltza i faktycznie go nagrodzono. Taki właśnie jestem opiniotwórczy ;)

Co jeszcze mnie dziwi? Nagroda dla filmu The Hangover. Może nie powinienem się dziwić, bo generalnie krytycy są zachwyceni tym filmem, ale nic nie poradze na to, że już sam opis skutecznie mnie do tego zniechęca. Zresztą ci sami krytycy wychwalali inne niby_inteligentniejsze_niż_zwykle komedie w stylu Wpadki czy  Zacka i Miri kręcących porno, a ja oglądając te wybitne filmy nie mogłem sie zdecydować, czy troche przewinąć do przodu, bo może jeszcze bedzie fajnie, czy od razu wyłączyć i spróbować zapomnieć. Dlatego do Kaca Vegas nawet nie mam zamiaru podchodzić.
Dziwi nagroda dla Sandy Bullock, bo choć ją irracjonalnie wielbię, to w sumie w The Blind Side jakoś mnie nie poruszyła.
Zastanawia mnie nagroda dla Mo'Nique (jakże fantazyjne pseudo) i pewnie jeszcze dzis łyknę Precious, chociaż co mnie w sumie obchodzą jakieś grube Afroamerykanki z problemami? ;)
Dziwią mnie nagrody dla Mad Men (chyba w koncu dam im szansę) i dla Glee (oni swoja szansę już zmarnowali).
Dziwi mnie, że Alec Baldwin pokonał Davida Duchovny'ego. Nie żeby Alec był zły, ale moim zdaniem David dużo lepszy.
No i dziwi mnie, że Glenn Close przegrała z Julianną Margulies. Drugi sezon Damages był słabszy od pierwszego, ale Glenn niezmiennie zachwyca, dlatego smutno, że przegrała z dosyc nudnawą Dobrą żoną, którą pożegnalem po pierwszym odcinku.

Parę rzeczy mnie zmartwiło, przede wszystkm kompletne pominięcie filmu A Single Man. Ja go nie widziałem, ale przyznana w Wenecji nagroda aktorska dla Colina Firtha dodatkowo budzi apetyt, który i tak jest spory, bo to przecież ekranizacja jednej z moich ulubionych powieści. I naprawdę chciałbym, żeby film był udany i się podobał i żeby ludzie znowu siegnęli po prozę Isherwooda. Och, ach, koniec egzaltacji. Niestety nie doceniono ani Colina, ani Julianne Moore, ani muzyki Abla Korzeniowskiego. Szkoda.
Żałuję, że nie doceniono znakomitej Koraliny, która moim zdaniem jest dużo lepsza niż Odlot.
Żałuję, że Rose Byrne i Jane Adams przegrały z Chloe Sevigny, ale ponieważ nie widziałem ani jednego odcinka Big Love, to mogę tylko mieć nadzieje, że jest tego warta.
I żałuję, że nie nagrodzono Emily Blunt ani Marion Cotillard, chociaż to taki żal umiarkowany i w sumie zaoczny, bo filmow jeszcze nie widziałem, ale obie panie bardzo lubię ;)

Wychodzi na to, że najmniej w tym wszystkim radości, bo poza tym, że właściwie pominięto ostatnią produkcję Tarantino, cieszę się, że nagrodzono Toni Collette i Roberta Downey'a Jr. Co prawda nie jestem wielkim fanem ani jej serialu, ani jego filmu, ale akurat im się udało nie tylko wyjść obronną ręką, ale tak najzwyczajniej w świecie brylowali. I bardzo dobrze :)

A ja się tyle nadziergałem, że idę na obiad. Jeszcze niedajbuk schudna mi paluszki ;)

podsumowanie z poczatku 2009
* dwie prace równoległe plus kilka fuch (ale w tej kwestii 2008 mnie nie rozpieszczał)
* brak związku, a nawet widoków na związek. Żadne zauroczenie nie wyszło poza ramy gatunku :/
* prmgr2 pokryta kurzem, pajęczyną i uschniętymi trupami kilku pająków
* brak hospitalizacji (mojej, ale za to dwa różne raki w ramach najbliższej rodziny)
* brak wesel
* trzy udane koncerty (Missy, Czesław i Alicia Keys)
* highlight: chorwackie wakacje, chociaż desanty do Berlina i Rzymu też były udane.

podsumowanie z początku 2010
* chyba wciąż dwie prace równoległe, chociaż w jednej właśnie skończyła mi sie umowa i kto wie - może będę jeszcze_mniej_robotny niz jestem obecnie. Oczywiście moje programowe nieprzepracowywanie sie ma swoje plusy, ale szczerze mówiąc te akrobacje na karcie kredytowej zaczynają mnie męczyć, więc może ewentualny brak nowej umowy powinienem potraktować jako bodziec do znalezienia nowego zajęcia :)
* związek się pojawił i to z całym dobrodziejstwem inwentarza (np. motyle w brzuchu i jakiś taki niepokojący optymizm).
* reaktywacja prmgr2. Może jeszcze nie widać końca, ale grzecznie uzupełniam różnice programowe, a poza tym snuję różne ambitne plany.
* brak hospitalizacji w obrębie bliższej rodziny i niech tak będzie.
* jedno wesele, za to polsko-czeskie, znaczy sie barwne i wesołe.
* mnóstwo dobrych koncertów, na które nie poszedłem ;)
* highlighty: sycylijskie wakacje, wizyta Urszuli i wspólne rzymskie wakacje oraz wspomniany wyzej zawiązek związku, który sprawia, że w 2010 wkraczam pełen entuzjazmu, czego i Wam życzę :)

Jej srom znajdował się tuż przy mojej twarzy. Małe wargi wystawały lekko poza blade, obrzmiałe wnętrze. Ten srom patrzył, śledził mnie jak głowa Gorgony, jak nieruchomy cyklop, którego jedyne oko nigdy nie mruga. Owo nieme spojrzenie przeszyło mnie powoli aż do szpiku. Mój oddech przyspieszył i wyciągnąłem rękę, by je zasłonić: nie widziałem go, ale ono nadal mnie przeszywało i obnażało (choć przecież byłem już nagi). Gdyby tak mógł mi chociaż jeszcze stanąć, pomyślałem, posłużyłbym się fiutem jak palem rozgrzanym w ogniu i oślepiłbym tego Polifema, który brał mnie za Nikogo. Lecz mój członek pozostawał nieruchomy, byłem jak osłupiały. Wyciągnąłem ramię i zagłębiłem wyprężony środkowy palec w przerośniętym oku. Biodra lekko się poruszyły, lecz nic się więcej nie stało. Nie przebiłem oka, przeciwnie, otworzyłem je szerzej, uwalniając spojrzenie, które kryło się głęboko. Wtedy wpadłem na pomysł: wyjąłem palec i wsparłszy się na przedramionach, przywarłem czołem do sromu, przyciskając swoją Blizne do dziury. Teraz ja patrzyłem do wewnątrz, prześwietlając głębiny tamtego ciała moim trzecim, promieniującym okiem, a w tym czasie jej jedyne oko promieniowało na mnie – oślepialiśmy się nawzajem; bez jednego ruchu doprowadziłem się do rozkoszy w przeogromnym rozbłysku białego światła, a ona krzyczała: „Co ty robisz, co robisz?”. Śmiałem się na całe gardło, sperma ciągle tryskała mi z członka wielkimi strumieniami, uradowany gryzłem jej srom, jakbym chciał go pożreć – moje oczy otworzyły się wreszcie i rozjaśniły, widziały wszystko.

/courtesy od bida/